گلدان ترك خورده ي روحم كرده اند و واژه هاي نونهالي كه در نبود تو ،

طناب دار به گردن آويخته اند تا در هيچ لغت نامه اي مورد استقبال واقع نشوند .

و اميدي كه به خاطر نا اميدي ، تنهايي را در كنج خلوت قلبم ترجيح داده و آرزوهاي

خود را در چهره ي رؤيايي شبانه مي نماياند تا كسي به وجودش پي نبرد .

حال بگو چه كنم با چشمان سِحرآميزي كه در قاب آينه ، هنر نمايي مي كنند و فقط

تصويرمتحركي از خنده ها و شاديها را نشان مي دهند و زندگي زيبايي كه چون آب در جريان است .

حال تو بگو ؛ من چه كنم با اين فاصله ها ؟؟

خيلی وقت هاست که دلم پر می کشد برای نوشتن

برای تو ، برای خودم ، برای خودمان ...

که چه ساده از صدای غريبانه ی فاصله ها می گذريم ، که چه نزديکيم و چه دور می کنيم

خودمان را از خودمان .

که چه ساده می شکنيم بی آنکه بدانيم ديگر بغض هايمان اشک نمی شود.

که اينجا هوا بارانی است ولی باران نمی بارد.

هر جا گل ياد بودی می رويد از روز های خوب ... نقطه می گذاری .

سر خط آغاز می کنی...

خيلی وقت است فراموش کرده ای حس غريبی بود ، ميانمان که دوستش داشتی...

امروز يخ زده اند دست های مهربانت .

بهار را با حضور سبزت به کدامين سر زمين برده ای که زمستانش سهم کوچک دل من شد؟

ديگر اصلا دلم نمی خواهد باشم .

می خواهم همه را دور بريزم ... هر آنچه از تو تهی است ... هر آنچه با تو تهی است ...

نه ! شايد هم دلم تنگ شده باز هم برای تو و بيشتر برای خودم يا بهتر بگويم برای خودمان .

برای تک تک واژه هايی که هستی شان وام دار توست

وامدار همان نگاه مهربان ...

وامدار همان سکوت آبي ...

وامدار همان صدای ..............

هر کس نداند تو خوب می دانی که چه می گويم ...

که چقدر تنهايم .

و من هنوز نمی دانم که تو از چه سخن مي گفتي ميان لحظه ها ...

که نگاهت هنوز پشت پلك هايم است

که هنوز قلمم بوی تو را می دهد

گر قصه ی عشقت ميان سطر هايم بوی انتظار می دهد ؟؟!

که اينچنين کلمات می خواهند بنويسند از تو برای تو ...

من چه بی شرمم اگر

فانوس عمرم را نياويزم به رسوايی

بر بلندِ کاجِ خشکِ کوچه ی بن بست.

گر بدين سان زيست بايد پاک

من چه ناپاکم اگر

 ننشانم از ايمان خود ، چون کوه

يادگاری جاودانه تر از بی بقای خاک

جمال گلشن جان منظر ماست

                                                به ما بيداد اگر آرد ستمگر

                                                جواب داد ما بر داور ماست