تو بگو که میون یک هزار تنها ترینی

تو که از گلدسته ها خودت شنیدی

همه ی غصه ها رو تنهایی به دوش کشیدی

بگو تا منم باهات یکی بشم

بیام و روی سرت دست نوازش بکشم

بگو تا منم بگم تنهایی بسته

تا ببینیم شیشه ی غم ها شکسته

تا عروسک از گلایه هات گریه نکرده

تا هنوز شقایقی شکوفه کرده

تو بگو ، خودت بگو ، تنها بگو

ا زهمه عالم و ازغم ها بگو

تا منم بیام و از دلم بگم

از توی تکسوار خوشگلم بگم

بگم و گریه کنم داد بزنم

خودم و تو قلب تو جا بزنم

اصلا بیا تنها نشیم با هم باشیم

بگیم و بخندیم و یک صدا شیم

شادی هامون و با هم یکی کنیم

گله و غم ها مون و به هم بگیم

این بار سلام به آفاق و افق

این بار سلام به رویا و به گل

این بار سلام به بازار و به باغ

به بهار و خیزران و به چراغ

این بار سلامی از ته دل

از عمق وجود و حب کامل

از باغبان و از از گل رز

ااز بلبل تشنه بر لب حوض

این بار سلامی به چشمه ساران

بر پهنه ی سبز کوهساران

بر بام بلند سرو سرمست

بر صورت و بر سیرت و بر هست

این بار سلامی به چکاوک

به حادث شدن روز مبارک

این بار سلامی به حقیقت

سلامی به حقیقت به طبیعت

به زمین ، به دشت ، به باغ و بستان

به ده و به کشور و به شهر و استان

به کشاورز ده  و  به کشت و کارش

به قداست درخت و سایه سارش

این بار سلامی به خدای پاک و رحمان

به خدای خوب و بخشنده و سبحان

به درگاه خدای خالق عشق

به سحرگاه نوازش و نیایش

این بار سلامی به عزیزان

به رفیقان، به همه ، به جان جانان