وقتي دلتنگ شدي به ياد بيار کسي رو که خيلي دوست داره.

 .وقتي نااميد شدي به ياد بيار کسي رو که تنها اميدش تويي

. وقتي پر از سکوت شدي به ياد بيار کسي رو که به صدات محتاجه.

 وقتي دلت خواست از غصه بشکنه به ياد بيار کسي رو که توي دلت يه کلبه ساخته.

 وقتي چشمات تهي از تصويرم شد به ياد بيار کسي رو که حتي توي عکسش بهت لبخند ميزنه.

 وقتي به انگشتات نگاه کردي به ياد بيار کسي رو که دستاي ظريفش لاي انگشتات گم ميشد.

 وقتي شونه هات خسته شد به ياد بيار کسي رو که هق هق گريش اونها رو مي لرزوند

وقتی هم که اسم (( راز ))  رو شنیدی بیاد بیار همرازت رو.

 استاد در جواب گفت: به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور.

 اما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد داشته باش که نمی توانی به عقب برگردی تا خوشه ای بچينی!

 شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتی طولانی برگشت.

 استاد پرسيد: چه آوردی؟

و شاگرد با حسرت جواب داد:

 هيچ!

 هر چه جلو ميرفتم، خوشه های پر پشت تر ميديدم و به اميد پيدا کردن پرپشت ترين، تا انتهای گندم زار رفتم

 استاد گفت: عشق يعنی همين!

 شاگرد پرسيد: پس ازدواج چيست؟

 استاد به سخن آمد که : به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور.

 اما به ياد داشته باش که باز هم نمی توانی به عقب برگردی!

 شاگرد رفت و پس از مدت کوتاهی با درختی برگشت .

 استاد پرسيد که شاگرد را چه شد و او در جواب گفت:

 به جنگل رفتم و اولين درخت بلندی را که ديدم، انتخاب کردم.

 ترسيدم که اگر جلو بروم، باز هم دست خالی برگردم.

 همين!!