روزگاری با تو میهمان پرندها بودم

روزگاری با تو روزهای شادیم را به شبهای افسانه ای هزار و یک شب پیوند می زدم

روزگاری اشکهایم را در نوازش گرم تو به قهقه ای مستانه می فروختم

روزگاری چشمان شرم ریزم را در چشمان نافذ و زیبای تو گره می زدم

روزگاری دستانم دستان مهربان تو را جستجو می کرد

روزگاری خستیگی بعدالظهر های گرم تابستانم را به انتظار آمدن تو کوچه نشین می کردم

روزگاری درختان باغ را به میمنت حضور تو ضیافت نور و ستاره می دادم

روزگاری صدایت درمان لحظه لحظه دردهایم بود

روزگاری رقص هزار دستان را در موج گیسوان آفتابی تو نظاره گر بودم

ولی امروز. . .

...

تو رفتی و من ماندم و هزار هزار غصه التیام نیافته

تو رفتی و من ماندم و اشکهای که شب زنده دار تنهایی هایم هستد

تو رفتی و من ماندم و دردهای نگفته

تو رفتی و من ماندم و قصه های به پایان نرسیده

تو رفتی و من ماندم با دلی نابسامان و بهانه گیر

تو رفتی و من امروز مدیون حضور روزهای طلائی تو شدم

در دوردستها اگر صدایم را شنیدی

رویاهای کودکانه ام را باور کن

و دیگر بار با نگاهی مهربان صدایم را بشنو

و اگر دیگر دستی مهربان برای تنهایی هایم نگذاشته بودی

یک بار برای همیشه برای باز پس گرفتن دینی که از تو به گردن من مانده است

لحظه ای مرا میهمان آمدنت کن

من به اندازه یک خاطره مدیون توام